sobota, 19 lipca 2014

Kinderland

- Możemy do was przyjść?  - piskliwy głosik wyrwał mnie z zamyślenia.

Przyszli. Zrobili właściwy użytek ze wszystkich ogrodowych zabawek, wyjeździli wszystkie dziecięce pojazdy, pomogli rozbić namiot, opowiedzieli, co w trawie piszczy i dużo więcej.

Gdy jedliśmy obiad w asyście dziecięcego szczebiotu, szepnęłam do P.:
-  Tak mogło być też u nas...

Szybko jednak strząsnęłam z siebie rozmarzenie i wróciłam do zasikanych kanap, stęków, jęków i dojmującej samotności moich chłopców.

Staram się nie rozpatrywać swoich dzieci w kategorii strat.

Są inne.
Niekoniecznie gorsze.
Ale na pewno trudniejsze.
Dla nas - rodziców.
I dla siebie samych.

Wraz z dziećmi sąsiadów na chwilę zawitał do nas prosty, słoneczny, dziecięcy świat. Postanowiłam się nim cieszyć, choć do wyboru miałam jeszcze gorycz żalu lub cierpki smak zazdrości.

2 komentarze :

  1. Wyobraźnia...
    Cy ona umie mi powiedzieć jaka byłaby Ewa bez zespołu?
    Dobrze,że nie...

    OdpowiedzUsuń
  2. A ja zazdroszczę, z tej zazdrości przechodzę w gniew i coraz bardziej siebie nie lubię. Dlatego ciężko nad sobą pracuję już nie wściekam się gdy ktoś narzeka głupio na zdrowe dzieci lub co gorsze opowiada o kolejnych sukcesach. Już nie wyobrażam sobie co teraz byśmy robili gdyby Kajek był zdrowy. Przestałam się tez pitolić i wprost mówię, że jest niepełnosprawny, że nie mówi i nie będzie mówił i wszystkie te straaaaaszne informacje serwuję na początku. Wszystko na to wskazuje, że będę żyć chociaż boli jak cholera.

    OdpowiedzUsuń